Wyzwanie

Dziś krótko i na temat.

Przepraszam was za tę krótką nieobecność, ale właśnie gniję pod kocem, co godzinę wstając po nową herbatę i chusteczki. No, poza tym, że udało mi się dziś wyjść, żeby się przefarbować, dostać mandat i odebrać książkę. Dzięki temu doszło mi kilka nowych objawów - tak bardzo udany dzień.
Pijąc jednak do książki, jest to właśnie ta, o której mówiłam w poście "Zostań jeśli kochasz" - niestety nie do końca wiem, czy zostało to zauważone.

Do wyzwania zainspirowała mnie Olga z Wielkiego Buka.
Uwaga ZASKOCZENIE: Jeżeli czytacie lub oglądacie innych recenzentów, pewnie zauważyliście, że większość z nich jest w jakimś stopniu humanistami - taki jest profil ich klasy, bądź wykształcenie. Ja co prawda interesuję się literaturą i historią, ale jestem na biol-chemie I JESZCZE SIĘ TRZYMAM!
Mówię o tym właśnie dlatego, żeby wskazać, że od dłuższego czasu siedzę w temacie wojen. Szczególnie II Wojny Światowej, Wojny w Iraku - jakoś dużo łatwiej mi się wczuć w klimaty trochę bardziej współczesne. Nigdy jednak nie sięgałam po literaturę związaną z walką na froncie, z bardzo prostej przyczyny: szczerze powiedziawszy mam dość bujną wyobraźnię (i to od dziecka) i niekoniecznie chcę mieć pod powiekami obrazy martwych ciał, czy tych rozerwanych na kawałki.
Stwierdziłam jednak, że fobie nie mogą człowieka ograniczać! 

Wyzwanie jest takie:
Ostatni tydzień lutego oraz cały marzec, będą czasem militarnym. Jeden raz na tydzień pojawiać się będzie recenzja z powieści, która jest oparta na wydarzeniach z wojny, na którymś froncie.
Chciałabym jednak waszej pomocy.
Napiszcie w komentarzach tytuły książek o wyżej wspomnianej tematyce, których recenzje chcielibyście zobaczyć. Nie musicie ich mieć przeczytanych - podobał wam się jakiś serial na podstawie powieści? Spodobała wam się okładka? Podawajcie tytuły, a ja wybiorę 5 na marzec (może potem je przedłużymy?).

Źródło: [KLIK]

  

Warto znać historię.

Wracam chorować.

PS Jeżeli znacie jakieś kryminały, polegające na szukaniu dzieł skradzionych podczas wojny, W KTÓRYCH JEST SPORA DAWKA HISTORII O TYM DZIELE to takie też mogą być.

NA ODPOWIEDZI CZEKAM POD TYM POSTEM, ORAZ NA MAILU (strona: Kontakt) 

"Zostań jeśli kochasz" Gayle Forman

Oto moje odkrycie mijających ferii. 

Mia to zwyczajna dziewczyna z Oregonu. No dobra, może nie do końca taka zwyczajna. Gra na wiolonczeli tak dobrze, że dostała się na przesłuchania do Juilliarda, ma bardzo przystojnego chłopaka, rockmana, przyjaciółkę żydówkę... I ta zwyczajna/nadzwyczajna dziewczyna pewnego zimowego ranka jedzie z ukochaną rodziną na przejażdżkę do znajomych. A wtedy do idealnego życia wdziera się ciężarówka jadąca sto na godzinę.
Rodzice Mii nie żyją.
Co się stało z młodszym bratem?
Co się stało z samą Mią, która nagle staje się przedziwnym "duchem", a raczej obserwatorem, który jest poza własnym ciałem?
Ona jedna przeżyła wypadek, ale czy zostanie w świecie żywych, pomimo tragedii?

Przeczytałam tę książkę zaledwie w trzy godziny. I zdarzyło mi się coś, czego normalnie nie robię, bo należę do tego gatunku ludzi, który mógłby przespać siedemnaście godzin z doby, pójść coś zjeść, poczytać, obejrzeć serial czy film i znów pójść spać (w innym życiu musiałam być leniwcem), ponieważ zaczęłam tę książkę koło północy z zamiarem przeczytania dziesięciu, może piętnastu stron... skończyłam ją o trzeciej w nocy. A nawet próbowałam ją odkładać i kłaść głowę na poduszce, ale za każdym razem kończyło się to tym, że znów włączałam lampkę i czytałam "jeszcze kawałek", "jeszcze jedno małe wydarzenie".

Zaskoczę was, bo oto pojawiła się bohaterka, o której spokojnie mogę powiedzieć, że ją lubię. Przyczyna jest dosyć niesamowita; Gayle Forman pozwala pobyć czytelnikowi Mią. Łatwo wczułam się w sytuację bohaterki, rozumiałam jej dylemat, zrozumiałam decyzję. Dlatego, że nie było tu egzaltacji, ani sztuczności. Zdarzyła się tragedia i dziewczyna z takim, anie innym charakterem, z taką, a nie inną rodziną i przyjaciółmi, tak, a nie inaczej to przeżywa. I dzięki temu, że autor ukazuje prawdziwą twarz bohaterki, ja w trakcie czytania mogłam się poczuć tak, jakbym siedziała w szpitalu tuż obok niej.

Dalej, bardzo podoba mi się sposób przedstawienia wydarzeń i bohaterów. Akcja dzieje się bowiem w czasie jednej doby, nie mamy więc rozdziałów, tylko godziny. Wydarzenia główne są mieszane z retrospekcjami Mii, co jest naprawdę świetne, bo dzięki temu możemy poznać Kim, Adama czy rodzinę bohaterki. To nie jest tak, że autor podaje nam Adama na tacy i mówi: on jest przystojny, on jest rockmanem, szaleją za nim laski, więc i ty czytelniku zrozum, że masz go kochać, wspomnienia Mii właśnie ukazują nam dlaczego moglibyśmy go polubić; jaki jest jako muzyk, jaki jako chłopak, jaki jako kumpel itd. I tak jest z każdą postacią, autor jasno wskazuje: oni są ludźmi, są tacy jak ty czy ja i możesz ich polubić albo nie, ale oni też mają swoje wady i zalety.

Poza tym powiem jedno: Przy tej książce, prawie nie płakałam - no, może ze dwa razy, ale krótko. Ta książka złapała mnie od pierwszych stron za serce i nie pozwalała się odrzucić. Wyzwalała takie pokłady emocji, jakby to działo się naprawdę, a ja byłabym tego świadkiem.

Więc jeśli nie czytałeś jeszcze, drogi czytelniku, "Zostań jeśli kochasz" to najwyższy czas to nadrobić.

WYZWANIE: Moi drodzy, postanowiłam powziąć pewne postanowienie: PRZEKRACZAMY GRANICE. O co chodzi? Istnieje pewien gatunek, który bardzo mnie interesuje, ale nigdy się za niego nie wzięłam. Są to powieści o tematyce militarnej; okres II Wojny Światowej, Wojny w Iraku itp. Dlaczego nie? Bo zawsze bałam się, że moja wybujała wyobraźnia pokaże mi o jedne flaki za dużo. Ale teraz zdecydowałam się, że jednak naprawdę chcę przeczytać taką książkę i mam już pierwszego kandydata, który będzie dla was niespodzianką, ale potrzebuję następnych. Jeśli ktoś z was czytał dobrą powieść na tej kanwie, to proszę o podpowiedzi! (wolałabym armię USA, bo jestem patriotą i myślę, że mocniej przeżywałabym wydarzenia związane z Polską). Wyzwanie obejmuje przeczytanie powieści militarnej i zrecenzowanie jej tutaj, ale oprócz tej pierwszej, fajnie by było, gdyby następne były z waszego polecenia. Trwa na razie do końca marca.

A co wy myślicie o "Zostań jeśli kochasz"?

CZYTAJCIE, KOMENTUJCIE I PODAJCIE DALEJ!

Znane/Nieznane - "Opowieści z Narnii. Książę Kaspian" C.S. Lewis

Źródło: [KLIK]

Moi drodzy czytelnicy!

Jeżeli dysponujecie około trzema godzinami wolnego czasu, dość niewielkim funduszem, a wasz mózg potrzebuje chwilowej przerwy od książek, dodatkowo lubicie tematy Bondowe to nie traćcie ani chwili dłużej i biegnijcie do kina na "Kingsman: Tajne służby". Film jest genialny! Ogląda się go z przyjemnością, dużo akcji, dużo naprawdę zabawnych sytuacji oraz kilka uronionych łez powinno was zachęcić. Ponadto w obsadzie cudowny Colin Firth i (moje nowe odkrycie, zajmujące już miejsce na liście kandydatów do ulubionych) Taron Egerton <3 Dla zdesperowanych: film jest z napisami, więc wciąż możecie czytać!

Pozostając w tematyce dobrych filmów, nie wstydzę się przyznać, że adaptacja "Księcia Kaspiana" należy do listy moich ulubionych, a wśród trzech zekranizowanych części serii uważam ją za najlepszą (nie wielki wpływ ma na to Ben Barnes <3). Nie zliczę ile razy już ją oglądałam kipiąc z emocji w czasie trwania bitew, w oczekiwaniu na Aslana, czy nawet w pierwszych scenach, które kompletnie nie dotyczą znanej dobrze czwórki bohaterów.
Nauczona doświadczeniem pierwszej części, która okazała się bardzo wierna filmowi, ale nadal przyjemna w odbiorze, z takim samym podejściem sięgnęłam po drugą. Jakże się pomyliłam!

Akcja drugiej części rozpoczyna się na angielskim peronie, kiedy Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja jadą do swoich szkół. Chłopcy do męskiej, dziewczynki do żeńskiej - żadnych fajerwerków. Do momentu, aż każde z nich coś zaczyna szczypać (nie, nie żartuję). Łapią się za rączki i tym oryginalnym sposobem przenoszą do Narnii. Jednak z początku jej nie poznają. Dopiero po odkryciu ruin Ker-Paravelu oraz swoich darów od Świętego Mikołaja zrozumieją, że minęło sporo czasu od ich panowania. Naraz rozpoczyna się przygoda! Ratują karła Zuchona, a on opowiada im co dzieje się teraz w Narnii. W tej powieści pojawia się właśnie tytułowy Książę Kaspian. Kim jest? Czy dzieci staną po jego stronie?

Druga część jest... dobra, może nawet bardzo dobra, ale powiedziałabym to tak bez przekonania. Po pierwsze spora część książki to podróż głównych bohaterów wraz z Zuchonem. W czasie tej podróży dzieją się różne rzeczy: pierwszy raz stykamy się z wojskiem Miraza, Łucja widzi Aslana, w którego reszta oprócz <o ironio!> Edmunda nie chce uwierzyć itd. Niestety fragmenty podróży, opowieści o Kaspianie są nie proporcjonalne z samym punktem kulminacyjnym akcji i wydarzeniami wokół niego, czyli wojną z Mirazem. Nie mówię absolutnie, że to złe, ale w jakimś stopniu dziwne dla widza, który spędził godzinę z filmu na samej nawalance (raz ukrytej, raz otwartej). Niemniej jednak część druga bardzo nadrabia bohaterami: Lewis nie czuje już ograniczeń i świetnie ukazuje, które postacie są dobre, które złe, a które wciąż niezdecydowane; absolutnym apogeum twórczości są tu rodowici Narnijczycy, którzy są naprawdę cudowni, genialnie zbudowani. Sama postać Księcia Kaspiana też jest mistrzostwem. Oto chłopiec, który nagle musiał dorosnąć. I co z tego wyszło? Młody mężczyzna, który broni praw prawowitych mieszkańców tych zagarniętych ziem; odważny, acz pokorny. Nie zabraknie również Aslana, który w tej części ewoluuje na jeszcze lepszego bohatera (o ile to w ogóle możliwe). Notowania natomiast spadły Zuzannie - nie przepadam za nią w filmie, ale tu myślałam, że ją pokroję. Dla romantyków: będziecie zawiedzeni, ale Lewis nie shipował Zuzanny i Kaspiana - a szkoda, bo to by miało potencjał (może krótkotrwały, ale uderzający). Fabuła jest dobrze zbudowana, czytelnik mimo, że sporo czasu spędza w lesie, nigdy się nie nudzi. Sama bitwa jest dużo bardziej szczegółowo przedstawiona niż w "Lwie, Czarownicy i starej szafie", ale wciąż to nie jest krwawa jatka, chociaż może i dobrze, bo "Opowieści" straciły by swój dziecięcy urok.

Dodam tylko co mnie zirytowało: Autor bierze pod uwagę, że ktoś nie czytał pierwszej części, przez co nasi bohaterowie trafiając do Narnii, w ogóle nie kumają, że są w Narnii. Jasne; zmiany terenu, te sprawy... ale przecież sami tam żyli z pięćdziesiąt lat i wrócili kiedy w rzeczywistości czas przesunął się o kilka minut, to czy tak trudno skapować, że rok w czasie rzeczywistym to sporo więcej niż rok w czasie narnijskim?

Czy warto po to sięgnąć? Jeżeli oglądaliście <tak jak ja> "Kaspiana" już dziesiątki razy, to naprawdę książka was zaskoczy - różnic między tym a tym jest mnóstwo! Poza tym, jeśli już przeczytacie pierwszą część, ze świata Narnii trudno się wyrwać. Aslan wzywa! 

Dorzucam, bo z tą piosenką dobrze się czyta. Poza tym "teledysk" bardzo mi się podoba!

A co wy myślicie o tej książce? A może chcecie, żebym zrecenzowała jakąś konkretną?

CZYTAJCIE, KOMENTUJCIE I PODAJCIE DALEJ!

*Udostępniony film nie należy do mnie. Źródło: [KLIK]

"Niezgodna" Veronica Roth

Dwa seanse w kinie dzisiaj i prawdopodobnie dwa jutro. Normalnie żyć, nie umierać!

Macie może ochotę na jakąś filmową recenzję?

Oferuję: "Pingwiny z Madagaskaru", "Bezwstydny Mortdecai" (Johnny Depp <3), "Tajemnice lasu" (Johnny Depp again <3 <3) oraz <prawdopodobnie, bo nie wiem czy wstanę> "Kingsman: Tajne służby" (Colin Firth! <3).

Dobra, nie przedłużając, przejdźmy do "Niezgodnej".

Zastanawiałam się, czy nie zrobić recenzji całości serii; byłoby krócej. Ale jednak omówię każdy tom osobno, by pokazać wam jak bardzo na przestrzeni czytania, można zmienić o tej serii zdanie. 

Obecnie uważam, że seria jest dobra... może nawet bardzo. Ale jak wypadła moja przygoda z pierwszym tomem?

Witamy w dystopii! Akcja książki dzieje się w społeczeństwie zbudowanym na gruzach Chicago, podzielonym na pięć frakcji: Erudycje, Prawość, Serdeczność, Altruizm i Nieustraszoność (to dwie ostatnie, będą nas najbardziej interesować). Główną bohaterką jest Beatrice Prior - z urodzenia altruistka. Posiadaczka cudownej rodziny, bardzo altruistycznego brata i... (<sarkazm>jakże niespodziewanie!</sarkazm>) kompletnie do tego wszystkiego; do kultury, obyczajów altruistów, niepasująca. 

W wieku szesnastu lat każdy członek tego społeczeństwa wybiera frakcje, w której chce przeżyć resztę życia. Wielu wybiera te rodzime, jednak są i tzw. "transfery". W dokonaniu trudnej decyzji ma pomóc test przynależności. I w tymże teście nasza Beatrice osiąga (<sarkazm>kolejne zaskoczenie!</sarkazm>) status tytułowej niezgodnej. Co to znaczy? Jakie będą tego konsekwencje? - Tego właśnie dowiecie się z książki. Niemniej jednak nasza bohaterka sprzeciwia się całemu światu (idąc za przykładem bardzo altruistycznego brata, który zostawił ojczystą frakcję, nie mrugnąwszy okiem) i przechodzi do Nieustraszoności przyjmując o wiele lepsze imię, czyli Tris.
W Nieustraszoności czekają ją długie szkolenia, przystojny instruktor, wredny przywódca frakcji, chory psychicznie kolega transfer i inne tego typu przyjemności. A poza tym Tris wywęszy (z pewną pomocą przystojnego instruktora) pewien spisek. 

Uwierzcie mi, że w tym przydługim opisie nie ma ani grama spoileru, bo prawdziwa akcja zaczyna się mniej więcej od 250... albo nawet 270 str.
Możecie mnie bić (założyłam już garnek na głowę jako hełm, pokrywka będzie tarczą, a łopatka do kotletów mieczem, osłonię się natomiast blachą do ciasta), ale ja nie przepadam za narracją pierwszoosobową prowadzoną z punktu widzenia kobiety. Potwornie irytują mnie jakieś dziwne dylematy, które w takich sytuacjach bohaterki snują - być w dziewczęcym mózgu to horror. Więc samo to już lekko przeszkadzało mi w odbiorze powieści, ale akurat do tego mogłam się przyzwyczaić.
Macie tu jednak świetny przykład głównej bohaterki, której ja nie jestem w stanie zdzierżyć. Altruiści bowiem zachowują się trochę jak rozmemłane ciamajdy i ona ma taki charakter! Przeżywa absolutnie wszystko, każdy najdrobniejszy gest czy sytuacje i podnieca się każdym spojrzeniem Tobiasa. O BOŻE. Plusuje u mnie tylko i wyłącznie tym, że od czasu do czasu potrafi spiąć poślady i złapać za pistolet, wtedy ukazuje się w niej jakaś krzytna (a raczej krztynusia) nieustraszonej.
Ponadto jeśli ktoś od dłuższego czasu siedzi w gatunku książek młodzieżowych, zwłaszcza o tematyce dystopijnej, to absolutnie nic go w tej książce nie zaskoczy. Wiele rzeczy da się przewidzieć i choć autorka od czasu do czasu sprawi, że opadnie nam szczęka i zapytamy: "Co? Ale jak?", to niestety sytuacje te się nie wyrównują.
Ponadto historia pozostawia czytelnikowi wiele pytań bez odpowiedzi (na niektóre z nich odpowiedzą wam następne tomy i dodatek "Cztery", na inne odpowiedzi nie będzie wcale), a bohaterka tak skłonna do opowiadania nam wszystkich swoich przeżyć, nie umie dobrze opisać bólu czy mocnej akcji, przez co mamy niewielkie wrażenie ślizgania się po tej opowieści, nie jesteśmy tam i nie chowamy się za plecami Tris obserwując wydarzenia.

Nie myślcie jednak, że ta powieść ma same minusy, ależ skąd!
Przede wszystkim autorka świetnie skonstruowała postać Tobiasa, który nie jest idealnym adonisem zesłanym z niebios, a także postacie drugoplanowe. Moim ulubionym bohaterem całej serii jest Uriah. I możecie mówić co chcecie, ale to jedyna postać, na którą wszystkie wydarzenia naprawdę mają wpływ, jedyna postać dynamiczna, która ukazuję ogromną różnicę w sobie pomiędzy tomem pierwszym, a tomem trzecim. Świetnie skonstruowane jest również uniwersum. Społeczeństwo, choć może mało realne, dobrze sobie radzi, a przynależący do frakcji ludzie, bronią jego sensu. Zaskoczył mnie wątek niezgodności i uważam go za jeden z najlepszych. W pierwszej części są również sceny (czytającym podpowiem: dach), które mnie pozwoliły naprawdę się wczuć i kontynuować serię. Fabuła jest wartka, ale wątek szkolenia niestety został pociągnięty trochę za długo i w pewnym momencie męczy. Ale uwierzcie mi, że dla ostatnich stron naprawdę warto przeczytać "Niezgodną".

Jak więc ocenić tę książkę? Była okej.
Nie mogę się też wypowiedzieć o niej najlepiej zapewne dlatego, że była powodem, a zarazem lekarstwem na mój kryzys czytelniczy, który trwał prawie pół roku. W tym czasie zaczynałam różne książki, żeby się wyrwać, ale wszystkie odkładałam po jakimś kawałku. "Niezgodnej", ponieważ niezgodnej trzeba przyznać to, że wyciąga po ciebie jakieś dziwne macki i wszczepia ci serum, które nie pozwala jej odłożyć. Więc musiałam przeczytać ją jeszcze raz (a w zasadzie dokończyć, bo zostawiłam ją 13 str. przed końcem), a potem następne tomy by wrócić do mojego czytelniczego szału. Ponadto niestety widać, że jest to uczepienie się gatunku, który stworzyła Suzanne Collins i wrzucenie do tego paru całkiem opłacalnych wątków z powieści dla młodzieży. Nie oceniajcie jednak serii po tym jednym tomie, a zwłaszcza po tej jednej opinii. Gwarantuję, że trzeci tom wiele wynagradza.

A jaka jest Twoja opinia o tej książce? Albo może chcesz bym zrecenzowała jakąś inną, na której ci zależy?

CZYTAJCIE, KOMENTUJCIE I PODAJCIE DALEJ!

Moim skromnym zdaniem... Czy istnieje książę z bajki?

Trzej Muszkieterowie

ACHTUNG! Post ten przeznaczony jest szczególnie dla samotnych, którzy dziś, spacerując ulicami swoich miast widzieli szczęśliwe pary; damy ściskające w swych drobnych dłoniach róże i paniczów o szerokich uśmiechach, dumnych z uczynionej przyjemności damom serca, i <samotni> czuli jak coś w nich pęka - tam głęboko w środku (tak, to właśnie serce). Ale również dla wszystkich zainteresowanych! Panowie - post jest pisany zgodnie z kobiecą psychiką, więc radzę przełożyć na "wasze". 

Temat tych przemyśleń, podrzuciła mi ostatnio koleżanka, podczas wycieczki po księgarniach. Szanowne Panie, drodzy Panowie, jakich osobników płci przeciwnej spotykacie na kartach literatury czy wśród klatek filmowych adaptacji? Czy nie są oni idealni? Jak wiele serc zagarnął dla siebie Jace z serii "Dary Anioła" i czy przebija go Augustus z "Gwiazd naszych wina"? I... czy nie szukamy ich wśród żywych, prawdziwych ludzi?

Od lewej: Gale "Igrzyska śmierci", John Tyree "I wciąż ją kocham", Percy Jackson "Percy Jackson i bogowie olimpijscy"

Drogie panie ileż to razy wasze serce zadrżało dla bohatera głównego bądź drugoplanowego? Ile razy po przeczytaniu książki, nie mogłyście wyrzucić z głowy jego wyobrażenia?
Te pytania pozwalają zauważyć jedną rzecz: kobiety lubią ideały. Oczywiście dla każdej ten ideał jest inny. Jestem w stanie się założyć, że gdyby poprosić tysiąc kobiet o narysowanie Pana Darcy'ego z "Dumy i uprzedzenia", ale według ich wyobrażeń, a nie tego z filmu, dostalibyśmy tysiąc różnych obrazków. Dlaczego? Bo literatura pozwala puścić wodzę fantazji, a dzięki temu nieistniejący mężczyzna marzeń werżnie się w naszą psychikę niczym drzazga. Bo kochane czytelniczki, czy my nie tworzymy sobie ideałów, właśnie na podstawie naszych ukochanych bohaterów?
"Musi być waleczny jak D'artagnan, być bad-boy'em jak Jace, ale mieć ciepłe wnętrze jak Augustus. Musi być inteligentny jak Sherlock, ale wyglądać jak Tobias" - Ekhem... nie za dużo wymagamy?

Od lewej: Step "Trzy metry nad niebem", Jace "Dary Anioła", Augustus "Gwiazd naszych wina", Adam "Zostań jeśli kochasz"

Wśród ludzi, którzy nas otaczają na pewno odnajdziemy przystojniaków, rodem wyjętych z powieści. Mówię z własnego doświadczenia, bo lubię "obczajać", co mogą wam potwierdzić moi znajomi. Cały problem w tym, że zazwyczaj ci <sarkazm> zabójczo pewni siebie przystojniacy, nasze wymarzone bad-boy'e </sarkazm> wcale nie są aż tak cudowni jak w naszych ukochanych książkach. Tyle, że problem raczej nie jest w nich - bo oni znajdą w końcu dziewczyny, które zaakceptują ich z wszystkimi wadami i zaletami - ale w nas. Bo czy my nie wymagamy za dużo? Chcemy by w jednym człowieku zmieściły się wszystkie cudowne cechy. Tyle, że to, jest możliwe tylko i wyłącznie na kartach powieści. 

Od lewej: Pan Darcy "Duma i uprzedzenie", Tobias "Niezgodna", Sherlock (jego nie trzeba przedstawiać)

Zastanów się więc następnym razem, co tak naprawdę ujmuje cię w tej postaci, ale proszę, na chwilę przestań zwracać uwagę na wygląd. I zauważ tę jedną cechę, która zwraca twoją uwagę. Może będzie wspólna dla kilku postaci? Wtedy łatwiej będzie ci znaleźć kogoś, kto tej cesze odpowiada. Poza tym, może to będzie chamskie, ale ty też możesz nie pasować komuś, bo sobie wymyślił nie wiadomo jaki ideał - nie spełniasz wymagań. I przy odwróconej sytuacji, wcale nie brzmi to dobrze, prawda?

Ja absolutnie nie mówię tutaj o tym, by obniżać poprzeczkę do minimum i iść za kimś kto kompletnie cię nie szanuje, czy cokolwiek w tym stylu. Trzeba znaleźć złoty środek pomiędzy wygórowanymi wymaganiami, a kompletnym ich brakiem, a przede wszystkim teraz jest najlepszy czas do tego, aby nauczyć się akceptacji. Bowiem osobę, którą kochasz musisz akceptować zarówno z tymi złymi cechami, jak i z tym co ci się w niej podoba.
Zwróć jednak uwagę na słowo "kochasz". Bardzo trudno określić czy to już jest miłość, czy jeszcze coś czego nie powinno się tak nazywać. Bohaterowie w książkach często zakochują się po trzech dniach znajomości - w prawdziwym świecie tak się nie da. Moja babcia zawsze powtarza, że "dziewczyna powinna się szanować, bo jeśli ona nie będzie się szanowała, to nikt jej szanował nie będzie", więc może warto zacząć od siebie? Np. przestać sobie wmawiać, że "jestem gruba i i tak żaden inny nie będzie mnie chciał". Jak możesz tak mówić, skoro nigdy nie dałaś sobie na to szansy? Nie daj się źle traktować. Póki co, jesteś księżniczką i potrzeba ci księcia. A nie stajennego.

A więc książę z bajki istnieje. Musisz tylko odnaleźć go w zwykłym człowieku.
Bo nie ma ludzi idealnych.  

CZYTAJCIE, KOMENTUJCIE I PODAJCIE DALEJ!

*wszelkie udostępnione zdjęcia nie należą do mnie, ale jeśli miałabym pisać źródła to zajęłoby to pół postu. 

**Bardzo podobał mi się komentarz z propozycją zrecenzowania książki, jeśli macie dla mnie takie propozycje - to śmiało, piszcie! Postaram się odpowiedzieć na każdy komentarz. Dajcie też znać, co myślicie o tym temacie! 

"I wciąż ją kocham" Nicholas Sparks

Wybiło południe...

A WIĘC CZAS NA PIERWSZY                                          <3 <3 <3 WALENTYNKOWY <3 <3 <3 POST!

"Najpiękniejsze romansidło w moim życiu"

Zastrzegam sobie, że nie czytałam absolutnie wszystkich romansów, jakie powstały na tym świecie, zwłaszcza, że sam wątek romantyczny jest tak mniej więcej w co drugiej książce.

Ale ta powieść... <nawet nie wiem co mam powiedzieć!> rozwaliła mnie na kawałki, a potem kazała zbierać się w całość, bo przecież życie toczy się dalej. Czytałam ją, jak dotychczas, dwa razy, choć za pewne sięgnę po nią jeszcze nie raz, i za każdym wylewam morze łez. 

Czy nie jest tak, że każda dziewczyna marzy o księciu z bajki? O chłopcu, który będzie kończył za nią zdania, miał podobne zainteresowania... lub wręcz przeciwnie: jeśli ona jest wodą on ma być ogniem. No i dobra... tylko, że co się stanie jeśli twój książę, zamiast miecza będzie musiał trzymać prawdziwy karabin, zamiast złotych szat - nosić mundur moro, a zamiast panować w swoim zamku - szwendać się gdzieś po świecie, narażając się na śmierć? 

Oto John Tyree i Savannah Lynn Curtis. Ich historia zaczyna się bardzo prozaicznie; ot, młody bohater wskakuje do wody, by ratować torebkę damy w opresji. A potem wszystko powoli toczy się dalej... rozmowy, randki, poznawanie się nawzajem... jak każda normalna para. Do czasu, gdy John musi wrócić do wojska. Czy wytrzymają próbę czasu? Czy pojawi się coś (lub ktoś), kto będzie w stanie zniszczyć tę niezwykłą miłość?

Zacznijmy od tego, że moja miłość do tej książki, narodziła się z innej miłości - do filmu oczywiście. Pamiętam jak dziś, gdy gdzieś w okolicach początku gimnazjum ktoś polecił mi film "Dear John" (nawiasem mówiąc, ten tytuł podoba mi się o wiele bardziej niż polskie tłumaczenie). Włączyłam go dosłownie natychmiast, gdy dowiedziałam się, że gra tam Channing Tatum - należy on do grona moich ulubionych aktorów, również dzięki tej adaptacji - i absolutnie się nie zawiodłam! Dawno żaden film, aż tak mnie nie złamał w środku. Ryczałam jak bóbr mniej więcej od połowy, aż do samego końca...

Ale dopiero pod koniec gimnazjum dowiedziałam się, że jest książka o tym samym tytule. I bardzo się z tego cieszę, bo myślę, że aby dobrze zrozumieć i "poczuć" tę powieść trzeba mieć odrobinę dojrzałości i trochę oleju w głowie.

Nicholas Sparks stworzył bardzo dobrych głównych bohaterów. Powieść jest pisana w pierwszej osobie (ja nie przepadam za tym stylem narracji, ale okazuje się, że gdy prowadzi ją mężczyzna, o wiele łatwiej mi się do niej przyzwyczaić), z punktu widzenia Johna.
Trudno mi go jakoś określić... bo ja go po prostu kocham. Przede wszystkim autor wykreował go tak, aby czytelnik czuł, że taki chłopak mógł istnieć. John ma swoje wady, jest impulsywny, łatwo wpada w gniew, ale ma też ogrom zalet. Poza tym to niezwykłe przeżycie dla kobiety wejść, tak jakby, w męski umysł i zobaczyć jak zakochany mężczyzna widzi dziewczynę, do której żywi to uczucie. Ale nie mamy tu do czynienia z idealizacją. Savannah też jest bardzo realistyczna, choć niezwykła jak na czasy, w których żyje. Należałoby ją określić jako dobrą. Działa prospołecznie, myśli o innych, w końcu to ona zrozumie ojca Johna (ten wątek jest bardzo dobrze poprowadzony).
Bohaterowie są jak ogień i woda, ale widzimy jak oddziałują na siebie w trakcie powieści: John łagodnieje, a Savannah staje się odważniejsza. Tworzą nadzwyczajną parę.
I choć ja nie bardzo wierzę w miłość "od pierwszego wejrzenia" tutaj jest ona dobrze zawoalowana. Niby zakochują się w sobie w przeciągu dwóch tygodni, ale poznają się, dużo rozmawiają, nie ma w tym takiej niezdrowej sztuczności.
Fabuła jest wartka, cały czas coś się dzieje, związek Johna i Savannah jest dynamiczny - ma wzloty i upadki - czyli jak każdy normalny związek.

Ostrzegam jednak, że książka jest kompletnie różna od filmu.
A jeżeli na filmie płakaliście, w trakcie czytania będziecie płakać trzy razy tyle.
Jednak nie wyobrażam sobie innego Johna Tyree niż w kreacji Channinga, on nadaje tej postaci dziwny urok, charakter. Bo choć w tym filmie jest jeszcze trochę drewniany, dobrze pasuje do zamkniętego w sobie trepa, który nagle odkrywa czym jest miłość i jak to jest mieć osobę, która staje się dla ciebie wszystkim. Amanda Seyfried również doskonale odgrywa Savannah, a jako para na ekranie, wyglądają świetnie, a przede wszystkim prawdziwie.

Na zakończenie coś pięknego... Happy Valentine's Day!
A jeśli są tu jakieś samotne panie (i panowie), to radzę szybko popędzić do sklepu po pudełko lodów, dobrą czekoladę i włączyć sobie "Dear John" <"I wciąż ją kocham">, a potem pomyśleć, że już za nie długo i was spotka takie uczucie.

A co wy myślicie o tej książce? Zasługuje na miano najpiękniejszego romansu?
Uwielbiam was i dziękuję, że jesteście <3        

CZYTAJCIE, KOMENTUJCIE I PODAJCIE DALEJ!

Bookhaul #1

I oto nadszedł...
                     ...ogromny, lutowy...
                 BOOKHAUL!

Tyyyyle wygrać! Oto 12 z 13 książek, które zawitały do mnie w przeciągu ostatnich dwóch tygodni z okazji imienin i nadwyżki środków (a także dzięki dobroci i szczodrości moich darczyńców!).

Już na początku postu, muszę również wspomnieć o wczorajszym mini konkursie. Odpowiedzi, co prawda, nie wiele się pojawiło, ale to zapewne z powodu jego krótkiego czasu trwania i właściwie - niespodziewanego pojawienia się. Z trzech odpowiedzi, żadna osoba nie trafiła "złotej trójki". Trudno mi też wybrać zwycięzcę, bo co prawda panowie trafili z autorem w numerze 2, ale jeden z nich podał zły tytuł, a drugi strzelił: "coś tam z...". A znowu w numerze 3, ponownie jeden pan trafił zły tytuł, a drugi podał właściwy, ale jakby niepełny i nie do końca wiem, czy miał na myśli właśnie tę książkę. Ale bądźmy mili, kochani dla siebie, w końcu jutro walentynki i uznajmy, że miał na myśli tę właściwą. Zwycięzcą zostaje więc Przemysław Majerczak - proszę o kontakt i podanie 3 ulubionych smaków czekolad!

A teraz przejdźmy już do krótkiego opisu, co ten Agat zdobył w czasie ciężkich i mozolnych poszukiwań:

"Percy Jackson i bogowie olimpijscy. Morze potworów", "Olimpijscy Herosi. Dom Hadesa" i z tej samej serii: "Krew Olimpu" - autorstwa Ricka Riordana. 
Od dawna bardzo chciałam mieć Percy'ego w filmowych okładkach, mimo, że mam już całą serię w zwyczajnych, a dodatkowo kupiłam tę książkę za 2 zł na placu pod Halą Targową - no to jak nie skakać ze szczęścia? Dwie pozostałe to ostatnie 2 tomy drugiej serii. Jeszcze jej nie czytałam. Polecacie?

O Zygmuncie Miłoszewskim słyszałam i czytałam bardzo dużo. I choć, tak naprawdę, bardzo chciałam rozpocząć swoją przygodę z nim od "Uwikłania", to akurat w jednej księgarni przypadkowo trafiłam na "Bezcennego", a o nim opinie są bardzo skrajne, więc może warto przekonać się na własnej skórze? Kto jeszcze nie zna "Złodziejki książek" Markusa Zusaka? Chyba tylko ja. Zatem nadszedł czas, aby temu zaradzić.

Kupno "After. Płomień pod moją skórą" Anny Todd, to absolutny poryw serca. Całkiem nie dawno obejrzałam o niej filmik na kanale Herbatka z książką i właściwie przekonało mnie do niej tylko jedno słowo, a mianowicie: "fanfiction".
Jestem wielkim fanem fanficów, ale takich, w których postacie są wzięte ze świata znanych ludzi - muzycy, aktorzy, nie przepadam jednak za fancfiction z postaciami z książek <ot, takie dziwactwo>, więc kiedy dowiedziałam się, że kanwą dla głównego bohatera był Harry Styles (tak, nie mam nic do 1D), a ów fanfic miał miliard wyświetleń na jednej z amerykańskich stron, stwierdziłam, że absolutnie muszę go mieć.

"Nawałnica mieczy. Krew i złoto" to 2 część, 3 tomu serii "Gra o tron", autorstwa George'a R. R. Martina. Dostałam ją od brata i jego narzeczonej, którzy są fundatorami większości moich książek z tej serii i serdecznie im za to dziękuję <3 Za obie książki Marka Helprina zapłaciłam 30 zł, a zarówno o "Zimowej opowieści" jak i o "Pamiętniku z mrówkoszczelnej kasety" słyszałam bardzo dużo dobrych opinii, a już szczególnie o języku, jakim posługuje się autor, na co ja bardzo zwracam uwagę. Więc Panie Helprin, zobaczymy!

A oto i "Złota trójka", o którą pytałam w mini konkursie.
"Baśnie braci Grimm dla dorosłych i młodzieży. Bez cenzury." redagowane przez Philipa Pullmana, "Droga królów" Brandona Sandersona (kupiłam ją tylko, przez ten filmik, więc jeśli macie wątpliwości - obejrzyjcie: [KLIK]) i "Lata chude, lata tłuste. Moja autobiografia." Gok Wan - gość strasznie mnie inspiruje! Czekałam na te książki z ogromną niecierpliwością, głównie dlatego, że a) kocham baśnie i wszelkie ich reinterpretacje (znacie jakieś?), b) brakowało mi ostatnio dobrego, prawdziwego fantasy c) chciałabym myśleć o sobie tak, jak ten facet myśli o sobie.
"Drogę..." zapewne przeczytam w ferie, z tej prostej przyczyny, że chyba bym się złamała, gdybym miała wozić tę książkę w plecaku.

Źródło:[KLIK]

A oto 13 książka, która niestety jeszcze do mnie nie dotarła.   Tak, tak wiem: "Jak mogłaś tego nie czytać?!", "Jak śmiesz nazywać się fanem fantastyki?!" - no właśnie nie śmiem i dlatego zamierzam to przeczytać. Uwierzcie mi, że do grudnia zeszłego roku, nie tknęłabym tej książki, głównie dlatego, że odstraszali mnie polscy autorzy (konkretnie nie mogłam znieść polskich imion w książkach <kolejne dziwactwo>, ale akurat do tej to nie pasuje). Przekonałam się do Polaków dopiero po bliższym poznaniu z booktuberami i blogami recenzenckimi. I dzięki ich autorom (i znowu powinnam wymienić Gerd Marva, bo to jego filmik, do końca mnie przekonał) "Pan lodowego ogrodu" Jarosława Grzędowicza, jedzie do mnie z odległej Warszawy. 

OMG! Ale długi post! No cóż, ja się cieszę, bo zapewne, aż do następnego grudnia tyle książek naraz się do mnie nie wprowadzi.

A jak wasze zimowe zakupy? Podzielcie się ze mną czy czytaliście te książki, co o nich myślicie i jakie są wasze zdobycze książkowe minionych kilku tygodni?

CZYTAJCIE, KOMENTUJCIE I PODAJCIE DALEJ!

A już jutro Walentynki <3 i obiecane 2 posty!
Do jutra!